Maak een selectie

727 van 727

   

Het College van Beroep is van oordeel dat niet is gebleken dat een medewerker van Veilig Thuis onvoldoende deskundig is. De jeugdprofessional kent de grenzen van haar expertise door de deskundigheid van een GZ-psycholoog in te schakelen op het gebied van narcisme.

Het College van Beroep heeft in de onderhavige zaak beraadslaagd en beslist in de volgende samenstelling:

de heer mr. M.A. Stammes, voorzitter,
de heer mr. A.P. van der Linden, lid-jurist,
mevrouw M. Fokken, lid-beroepsgenoot,
mevrouw J.A. Pires, lid-beroepsgenoot,
de heer P.W. Lubbers, lid-beroepsgenoot,

over het door:

[appellante], klaagster in eerste aanleg, hierna te noemen: appellante, wonende te [woonplaats],

ingediende beroepschrift tegen:

[verweerster], beklaagde in eerste aanleg, hierna te noemen: verweerster, werkzaam als medewerker bij Veilig Thuis [regionaam].

Als secretaris is opgetreden mevrouw mr. T. Kuijs.

Appellante wordt in deze zaak bijgestaan door haar gemachtigde mevrouw mr. A. Kwaaitaal, werkzaam als advocaat te Haarlem.

Verweerster wordt in deze zaak bijgestaan door haar gemachtigde mevrouw mr. B. Dijkstra, werkzaam als advocaat te Alkmaar.

1 Het verloop van de procedure

1.1

Het College van Beroep heeft kennisgenomen van:
– het door appellante bij het College van Toezicht ingediende klaagschrift ontvangen op 8 oktober 2017, met de bijlagen en de aanvulling hierop ontvangen op 13 november 2017;
– het door verweerster bij het College van Toezicht ingediende verweerschrift ontvangen op 9 januari 2018, met de bijlagen, en de aanvulling hierop ontvangen op 27 maart 2018;
– de beslissing van het College van Toezicht in zaaknummer 17.117T van 24 mei 2018;
– het door appellante ingestelde beroepschrift, gedateerd van 17 juni 2018, tegen voornoemde beslissing ontvangen op 14 juli 2018 met bijlagen;
– het door verweerster ingestelde verweerschrift ontvangen op 3 augustus 2018;
- de door appellante tijdens de mondelinge behandeling van het beroep overgelegde pleitnota.

1.2

Bij voornoemde beslissing heeft het College van Toezicht klachtonderdeel III deels gegrond en de klachtonderdelen I, II en IV ongegrond verklaard. Het College van Toezicht heeft afgezien van het opleggen van een maatregel aan verweerster.

1.3

Tegen deze beslissing is door appellante op 14 juli 2018 – tijdig – beroep aangetekend.

1.4

Door verweerster is op 3 augustus 2018 een verweerschrift tegen het beroep ingediend.

1.5

De mondelinge behandeling van het beroep heeft plaatsgevonden op 10 december 2018 in aanwezigheid van appellante, verweerster en de hiervoor genoemde gemachtigden. Als toehoorder van de zijde van verweerster is tijdens de mondelinge behandeling van het beroep haar voormalig praktijkleidster aanwezig geweest.

1.6

Na afloop van de mondelinge behandeling van het beroep heeft de voorzitter aan partijen medegedeeld dat de beslissing op 21 januari 2019 verstuurd zal worden.

2 De feiten

Op grond van de stukken en van hetgeen tijdens de mondelinge behandeling van het beroep heeft plaatsgevonden, gaat het College van Beroep van de volgende feiten uit:

2.1

Appellante is moeder van twee minderjarige kinderen waarvan de oudste dochter geboren is in 2013 en de jongste dochter in 2015, hierna gezamenlijk aan te duiden als: de kinderen.

2.2

De relatie tussen appellante en haar ex-partner, de vader van de kinderen, is sinds 2015 beëindigd. Het ouderlijk gezag over de kinderen wordt gezamenlijk uitgeoefend door appellante en de vader. De kinderen wonen bij appellante. Er is een omgangsregeling met de vader.

2.3

De politie heeft, omdat er zorgen waren over de oudste dochter, vanaf 24 december 2016 meerdere (zorg)meldingen gedaan bij Veilig Thuis.

2.4

Op 1 februari 2017 is er in een Multidisciplinair Overleg (MDO) besloten dat Veilig Thuis onderzoek gaat doen.

2.5

Verweerster heeft in het kader van het onderzoek door Veilig Thuis op 21 februari 2017 telefonisch contact opgenomen met appellante. Doel van dit gesprek was appellante te informeren over de werkwijze van Veilig Thuis en haar uit te nodigen voor een gesprek, waarvoor vader ook een uitnodiging zou krijgen. Op 3 maart 2017 heeft een gesprek plaatsgevonden tussen Veilig Thuis en de vader. Appellante is, om redenen waarover de visies van partijen verschillen, niet bij dit gesprek aanwezig geweest.

2.6

Op 2 maart 2017 heeft verweerster – voor zover relevant – de volgende e-mail aan appellante gestuurd:
“[H]et onderzoek van start zal gaan, dit betekent dat wij in ieder geval contact opnemen met consultatiebureau en de huisarts. Aan de hand van de verkregen informatie beoordeelt Veilig Thuis of het noodzakelijk is dat andere professionals ook nog benaderd worden. Wanneer ik voor 8 maart niets van u vernomen heb, ga ik er van uit dat u instemt met het opvragen van informatie.

Indien u alsnog een persoonlijk gesprek wenst kunt u mij bereiken op onderstaande gegevens [..]”.

2.7

Appellante heeft op 9 maart 2017 een klacht ingediend bij [klachtencommissie]. Op 25 april 2017 heeft er een klachtgesprek plaatsgevonden. Per brief van 12 juni 2017 heeft de teammanager van verweerster aan appellante teruggekoppeld dat hij in de klachten van appellante geen aanleiding ziet om verweerster van het onderzoek af te halen.

2.8

In het Veiligheidsplan van 4 mei 2017 heeft Veilig Thuis geconcludeerd dat het vermoeden van kindermishandeling in de vorm van psychisch geweld en pedagogische verwaarlozing is bevestigd. Daarnaast wordt het inzetten van een [jeugdzorgwerker] vanuit jeugdbescherming noodzakelijk geacht gelet op de structurele onveiligheid waaraan de kinderen worden blootgesteld. Bij het voortduren van de zorgen en niet meewerken aan de benodigde hulpverlening wordt jeugdbescherming geadviseerd de zaak in te brengen bij de beschermingstafel.

2.9

Op 5 september 2017 heeft appellante een klacht ingediend bij de externe klachtencommissie Veilig Thuis van [klachtencommissie]. Op 16 januari 2018 heeft hierover een hoorzitting plaatsgevonden. De klachtencommissie heeft de klachten van appellante ongegrond geacht, behoudens de wijze waarop informatie is ingewonnen bij het kinderdagverblijf. De klachtencommissie heeft twee aanbevelingen gedaan aan Veilig Thuis, als onderdeel van [naam instelling].

2.10

Verweerster is sinds [datum] 2016 geregistreerd in het Kwaliteitsregister Jeugd (SKJ). In de periode van [datum] t/m [datum] als psycholoog. Met ingang van [datum] is zij als jeugd- en gezinsprofessional geregistreerd.

3 Het beroep, het verweer en de beoordeling

3.1

Het College van Beroep wijst allereerst op het volgende:

3.1.1

Bij de tuchtrechtelijke toetsing van professioneel handelen gaat het er niet om of dat handelen beter had gekund. Het gaat om een beantwoording van de vraag of de beroepsbeoefenaar bij het beroepsmatig handelen is gebleven binnen de grenzen van een redelijk bekwame beroepsuitoefening. Hierbij wordt rekening gehouden met hetgeen ten tijde van het klachtwaardig handelen in de beroepsgroep als norm of standaard was aanvaard.

3.1.2

Het College van Beroep toetst het beroepsmatig handelen van de bij SKJ geregistreerde professional aan de algemene tuchtnorm. Het College van Beroep is niet bevoegd om klachten over het handelen en nalaten van andere personen of van de instelling te toetsen.

3.1.3

Het beroepschrift richt zich tegen de beoordeling door het College van Toezicht van 24 mei 2018 van de klachtonderdelen I, II en IV die door het College van Toezicht ongegrond zijn verklaard en klachtonderdeel III dat door het College van Toezicht deels ongegrond is verklaard.

3.1.4

Hierna worden de in het beroepschrift genoemde klachtonderdelen een voor een besproken en beoordeeld. Per klachtonderdeel wordt de oorspronkelijke klacht genoemd, het oordeel van het College van Toezicht, de grieven in beroep, evenals het verweer in beroep, waarna per klachtonderdeel het oordeel van het College van Beroep zal worden gegeven.

3.1.5

Het College van Beroep wijst voordat het overgaat tot de beoordeling van de grieven op het volgende. Het is in een beroepsprocedure niet mogelijk om in het beroepschrift nieuwe klachten te formuleren waar het College van Toezicht in de bestreden beslissing niet inhoudelijk over heeft kunnen beslissen. Het College van Beroep zal gelet op het voorgaande over het beroepschrift oordelen in het licht van de in het oorspronkelijke klaagschrift geformuleerde klachten en het bijbehorende oordeel van het College van Toezicht.

3.2 Klachtonderdeel I

3.2.1

Tijdens de procedure bij het College van Toezicht is klachtonderdeel I als volgt geformuleerd: “[Verweerster] negeert informatie die al bekend was bij Veilig Thuis over de vader, zoals de inhoud van de twee lange brieven die [appellante] in reactie op de melding, aan de voorgangers van [verweerster] had gezonden, in de periode voordat Veilig Thuis had besloten om een onderzoek te verrichten. Ook weigert [verweerster] het dossier met informatie over het eerste gezin van de vader te betrekken bij haar onderzoek. [Verweerster] drijft haar eigen werkwijze door in die zin dat ze, ondanks het feit dat [appellante] heeft aangegeven dat de vader een narcist is, een gesprek met beide ouders wil, hoewel dit bij narcisten sterk wordt afgeraden. Ook heeft [verweerster] in haar onderzoek ten onrechte geen rekening gehouden met andere belangrijke omstandigheden, zoals de rechtszaken die nog moesten plaatsvinden, de hulpverlening die al was ingezet en het feit dat de eerste ex-partner van de vader en zijn kinderen tegen dezelfde problemen met de vader aanlopen als [appellante]”.

3.2.2

Het College van Toezicht oordeelde ten aanzien van dit klachtonderdeel als volgt: “Het College [van Toezicht] constateert dat in het rapport van Veilig Thuis uit mei 2017 zowel de brief van [appellante] aan Veilig Thuis van 20 januari 2017 als het e-mailbericht van [appellante] aan Veilig Thuis van 30 januari 2017 is vermeld, en dat [de] inhoud hiervan is samengevat. Gelet hierop acht het College [van Toezicht] niet aannemelijk geworden dat [verweerster] de inhoud van deze brieven negeert, zoals door [appellante] is gesteld.

In het door [verweerster] overgelegde contactjournaal van het telefoongesprek tussen [verweerster] en [appellante] op 21 februari 2017 staat vermeld dat [verweerster] [appellante] heeft gevraagd of zij alleen met Veilig Thuis in gesprek wil gaan, nadat [appellante] had aangegeven geen gezamenlijk gesprek te willen. Voorts maakt van het dossier deel uit een e-mailbericht van [verweerster] aan [appellante] van 2 maart 2017 waarin [verweerster] het aanbod om met [appellante] alleen in gesprek te gaan, heeft herhaald. Het College [van Toezicht] acht gelet hierop niet aannemelijk dat [verweerster] zich jegens haar onnodig star heeft opgesteld en slechts met [appellante] en de vader samen in gesprek wilde, zoals [appellante] stelt. Het College [van Toezicht] neemt hierbij mede in aanmerking dat het telefonisch contact op 21 februari 2017 tot doel had een afspraak te maken voor een face-to-face gesprek.

Ook constateert het College [van Toezicht] dat in het rapport van Veilig Thuis is vermeld dat de vader drie kinderen heeft uit een eerder huwelijk, waarbij [instelling] betrokken is, en dat ten aanzien van de situatie rond deze kinderen een raadsonderzoek is gestart. Voorts is in het rapport opgenomen dat beide ex-partners van de vader volgens [appellante] aangeven problemen te ervaren met de vader, en dat Veilig Thuis de [jeugdzorgwerker] van de vader als informant heeft benaderd. Het College [van Toezicht] ziet gelet hierop niet in dat [verweerster] weigert informatie over het eerste gezin van de vader te betrekken bij haar onderzoek, zoals [appellante] stelt, en heeft in het dossier geen aanknopingspunten voor de stelling dat [verweerster] onvoldoende relevante informatie over het eerste gezin van de vader heeft verworven.

Tot slot acht het College [van Toezicht] onvoldoende aannemelijk gemaakt dat [verweerster] in haar onderzoek te weinig rekening heeft gehouden met andere door [appellante] genoemde omstandigheden, zoals rechtszaken en hulpverlening die al was ingezet. Het College [van Toezicht] meent dat [appellante] als ouder met gezag in een onderzoek van Veilig Thuis naar de vraag of er sprake is van mishandeling van haar kinderen ook een eigen verantwoordelijkheid heeft. Het College [van Toezicht] kan zich voorstellen dat [appellante], als zij in gesprek was gegaan met Veilig Thuis, beter haar kant van het verhaal had kunnen belichten, dat dit tot een vollediger onderzoek had geleid, en dat [verweerster] dan op haar beurt meer mogelijkheden had gehad om de werkwijze van Veilig Thuis aan [appellante] uit te leggen. Dat het hiervan niet is gekomen, kan [verweerster] echter naar het oordeel van het College [van Toezicht] niet worden verweten. Het College [van Toezicht] is van oordeel dat [verweerster], gegeven de omstandigheden en haar wettelijke taak, voldoende heeft meebewogen met [appellante].

Het klachtonderdeel wordt ongegrond verklaard.”

3.2.3

Appellante voert tegen de beslissing van het College van Toezicht als grief aan, dat het College van Toezicht mee is gegaan in het standpunt van verweerster dat zij in haar rapportage brieven van appellante heeft opgenomen. Volgens appellante komt dit echter niet terug in de conclusie van het rapport van verweerster. Appellante is van mening dat er erg op gezinspeeld wordt dat zij zou vinden dat er rekening moet worden gehouden met het narcisme van vader. Appellante heeft echter nooit aangegeven dat dit het punt van concentratie zou moeten zijn, maar dat het handelen van vader richting de kinderen onder de loep moet worden genomen. Appellante is van mening dat het handelen van verweerster is vergoelijkt. Verder stelt appellante dat het College van Toezicht in dit klachtonderdeel niet is ingegaan op het feit dat verweerster appellante ‘psychische labiliteit’ verwijt op basis van stukken van twee jaar geleden.

3.2.4

Verweerster is van mening dat de klacht van appellante bij het College van Toezicht vooral erop toeziet dat niet alle informatie was meegenomen. Het betrof bijvoorbeeld informatie over vader en zijn eerste gezin. In de bestreden beslissing heeft het College van Toezicht gemotiveerd aangegeven dat de door appellante in haar brieven gegeven informatie wel in de rapportage is verwerkt. Deze informatie staat niet in de conclusie van het rapport omdat de conclusie een weergave is van de onderzoeksbevindingen van Veilig Thuis. Het standpunt van géén van beide ouders staat in de conclusie. Het rapport is zo opgebouwd dat de door de ouders weergegeven feiten over en weer op een andere plaats in het rapport zijn verwerkt. Het doel van het onderzoek was om te onderzoeken hoe de kinderen op een positieve manier contact zouden kunnen hebben met beide ouders, en niet om één van de ouders te diskwalificeren. In de conclusie van het rapport is opgenomen: “Veilig Thuis heeft vragen over de huidige psychische stabiliteit van moeder en het effect daarvan op het opvoedkundige handelen van moeder”. Verweerster stelt uitdrukkelijk dat dit geen diagnose is, maar een opmerking die tot stand is gekomen op basis van alle informatie die Veilig Thuis voorhanden had. Het is een uiting van zorg en een aandachtspunt. Appellante geeft voorts niet aan op welke wijze zij, met de opmerking dat er vragen gesteld kunnen worden bij haar psychische stabiliteit, is gedupeerd en hoe haar kinderen zijn gedupeerd. Door Veilig Thuis is in het rapport onder andere aangegeven dat er onvoldoende zicht is op de leden van het gezinssysteem. Veilig Thuis heeft wel vragen, maar heeft geen volledig beeld van de situatie kunnen krijgen en geen diagnose gesteld.

3.2.5

Het College van Beroep stelt vast dat appellante in haar klaagschrift in algemene zin heeft gesteld dat de door haar gegeven informatie, met name over de vader, niet door verweerster is betrokken bij haar onderzoek. Over deze klacht heeft het College van Toezicht – kort weergegeven – geoordeeld dat het uit het rapport van Veilig Thuis opmaakt dat de informatie van appellante is verwerkt in het rapport en als zodanig mee is genomen in het onderzoek. Het College van Beroep volgt dit oordeel. Voor zover appellante nu in haar beroep het klachtonderdeel specifieker maakt dat de betreffende informatie niet in de conclusie van de rapportage is verwerkt, overweegt het College van Beroep als volgt. Het is de taak van een medewerker van Veilig Thuis om naar aanleiding van de bevindingen uit een onderzoek, een conclusie te trekken. Het is daarbij niet ongebruikelijk dat de informatie zoals vermeld in het rapport niet nogmaals (in zijn geheel) wordt vermeld in de conclusie. Door de informatie in het rapport te vermelden wordt immers al inzichtelijk gemaakt welke informatie bij het onderzoek is betrokken. Het College van Beroep volgt daarnaast verweerster voor zover zij stelt dat de standpunten van geen van beide ouders in de conclusie staan verwerkt. Het College van Beroep leest vooral in de beantwoording van de onderzoeksvragen een beschrijving van de situatie zoals die door verweerster is onderzocht en waargenomen. Een complicerende factor lijkt hierbij echter, zoals ook onbetwist is gesteld door verweerster, dat zij niet met appellante in gesprek heeft kunnen komen ten behoeve van het onderzoek. Hierdoor heeft verweerster moeten volstaan met de conclusie dat er zorgen/vragen zijn over bepaalde onderwerpen maar dat zij geen volledig beeld heeft kunnen krijgen. Gelet op het voorgaande is het College van Beroep niet gebleken dat er sprake is van het ten onrechte niet vermelden van informatie in het onderzoek en/of de conclusie van de Veilig Thuis rapportage. Voor zover de grief zich richt tegen de vermeende zorgen rondom de psychische stabiliteit van appellante, verwijst het College van Beroep naar klachtonderdeel III waar hier nader op zal worden ingegaan.
3.2.6 Het College van Beroep verwerpt de grief.

3.3 Klachtonderdeel II

3.3.1

Tijdens de procedure bij het College van Toezicht is klachtonderdeel II als volgt geformuleerd:
“[Verweerster] neemt [appellante] als cliënt niet serieus door geen interesse te tonen in haar mening aangaande het narcisme van de vader. [Verweerster] laat hierdoor zien geen open houding te hebben, en meteen te oordelen. [Verweerster] dreigt volgens [appellante] verder met ernstige maatregelen, zoals contact met de Raad voor de Kinderbescherming (verder te noemen: de RvdK) en de Beschermtafel, als [appellante] niet doet wat [verweerster] zegt, zonder dat dit ook maar op iets concreets is gebaseerd. [Appellante] stelt dat als [verweerster] gewoon haar werk zou doen, dat dreigen nergens voor nodig is.
[Verweerster] komt ongefundeerd en ten onrechte tot de conclusie dat [appellante] haar kinderen blootstelt aan mishandeling; [verweerster] zet ten onrechte geen vraagtekens bij de vele agressiemeldingen over de vader bij de politie, die de vader stelselmatig ontkent. [Appellante] stelt dat het zowel gaat om verbale agressie als om fysieke mishandelingen door vader van [appellante], zijn eerste ex-partner als zijn oudste dochter. Als [verweerster] deze agressie van de vader had benoemd, dan was er al een veel genuanceerder beeld geschetst volgens [appellante]. [Verweerster] toont bovendien geen enkele zelfreflectie; zij erkent niet dat zij zaken misschien op een andere manier had kunnen aanpakken. [Appellante] geeft aan zich niet in het rapport te herkennen; hetzelfde geldt voor haar psychotherapeut. [Appellante] mist bijvoorbeeld in het rapport dat zij zich stevig heeft getoond, door ervoor te kiezen met [oudste dochter] en hoogzwanger van [jongste dochter] in hun belang de vader vanwege fysieke en psychische mishandeling te verlaten”.

3.3.2

Het College van Toezicht oordeelde ten aanzien van dit klachtonderdeel als volgt:
“Het College [van Toezicht] acht niet aannemelijk dat [verweerster] [appellante] als cliënt niet serieus heeft genomen en geen interesse toonde in haar mening betreffende het narcisme van de vader. [Verweerster] heeft immers het verzoek van [appellante] om het onderzoek te laten verrichten door een specialist in narcisme, multidisciplinair besproken. Voorts heeft [verweerster], zoals hierboven reeds ten aanzien van het eerste klachtonderdeel is overwogen, toen zij op 21 februari 2017 telefonisch van [appellante] vernam dat zij vanwege het narcisme van de vader geen gezamenlijk gesprek wilde, aangeboden om met [appellante] alleen in gesprek gegaan. Bovendien had het telefonisch contact op 21 februari 2017 tot doel een afspraak te maken voor een face-to-face gesprek met [appellante] ten behoeve van het onderzoek; het College [van Toezicht] acht het dan ook begrijpelijk dat [verweerster] op dat moment verder niet uitgebreid is ingegaan op [appellante haar] stelling aangaande het narcisme. Het College [van Toezicht] concludeert dat [verweerster] gelet op het doel van het telefonisch contact op 21 februari 2017 met een voldoende open houding dit contact is aangegaan.

Ten aanzien van het benoemen en onderzoeken van de agressiemeldingen overweegt het College [van Toezicht] als volgt. In het rapport van mei 2017 is onder meer vermeld dat [appellante] heeft verklaard dat vader [oudste dochter] en haar fysiek heeft mishandeld, dat hij een dochter uit een eerder huwelijk in het bijzijn van [oudste dochter] heeft mishandeld, dat de vader heeft verklaard dat deze dochter uit zijn eerste huwelijk aangifte tegen hem heeft gedaan van dit incident en dat de aanklacht is geseponeerd. Voorts constateert het College [van Toezicht] dat in het rapport is vermeld dat er drie politiemeldingen bij Veilig Thuis zijn betreffende het gezin van [appellante] en de vader en dat er daarnaast politiemeldingen uit het eerste gezin van de vader bekend zijn bij Veilig Thuis. Het College [van Toezicht] acht aldus niet aannemelijk geworden dat [verweerster] de agressie van de vader niet heeft benoemd, zoals [appellante] stelt. Voorts heeft [verweerster] de [jeugdzorgwerker] van het eerste gezin van de vader als informant benaderd en is in het rapport vermeld dat er een Raadsonderzoek wordt verricht naar de situatie van de kinderen in het eerste gezin van de vader. Uit het rapport komt derhalve naar voren dat [verweerster] kennis heeft genomen van bedoelde informatie rond de vader en de zorgen hierover, en dat zij deze heeft meegewogen in haar onderzoek. Het College [van Toezicht] acht niet aannemelijk gemaakt dat [verweerster] hierin onjuist of onzorgvuldig heeft gehandeld.

Evenmin acht het College [van Toezicht] aannemelijk geworden dat [verweerster] dreigt met ernstige maatregelen als contact met de RvdK en de Beschermtafel, zonder dat dit op iets concreets is gebaseerd. Het College [van Toezicht] constateert dat in bijlage 1 bij het rapport van mei 2017 in multidisciplinaire overleggen op 4 april 2017 en op 21 april 2017 respectievelijk is besloten dat wanneer [appellante] geen toestemming geeft voor het spreken van het kinderdagverblijf als informant er overlegd zal worden met de RvdK rondom mogelijke inbreng bij de Beschermtafel en dat het advies van de RvdK is de zaak aan te melden bij Jeugdbescherming. Het College [van Toezicht] is van oordeel dat [verweerster] derhalve door in haar e-mailbericht van 7 april 2017 aan [appellante] te noemen dat er onvoldoende zicht is op de situatie, en dat om goed zicht te krijgen het noodzakelijk is om [appellante] te spreken, de kinderen te zien en het kinderdagverblijf te benaderen als informant, op duidelijke wijze uitvoering heeft gegeven aan hetgeen in multidisciplinair overleg was besloten. Het College [van Toezicht] vermag niet in te zien dat [verweerster] hiermee buiten de grenzen is getreden van een redelijk bekwame jeugdprofessional.

Tot slot heeft [verweerster] naar het oordeel van het College [van Toezicht] zowel in haar verweerschrift als ter zitting getoond in staat te zijn tot reflectie op haar eigen handelen.

Het College van Toezicht verklaart de klacht ongegrond.”

3.3.3

Voor zover het College van Toezicht het niet aannemelijk heeft geacht dat verweerster, appellante niet serieus heeft genomen stelt appellante het volgende. Verweerster heeft niets over de door haar genomen stappen teruggekoppeld aan appellante, ook niet dat zij het narcisme van vader in een MDO heeft besproken. Dat het College van Toezicht heeft geoordeeld dat verweerster met een open houding het contact is aangegaan, bevreemd appellante. Als dit zo zou zijn, dan zou zij hier niet expliciet een klacht over indienen. Het College van Toezicht heeft gesteld dat verweerster in het rapport heeft opgenomen dat er sprake is van agressie bij vader. Appellante is het hier niet mee eens. In een rapport iets zijdelings benoemen is volgens haar wat anders dan het meenemen van de informatie in een conclusie. Verweerster stelt volgens appellante nergens vraagtekens bij het gedrag van vader en welk effect dit kan hebben op de kinderen. Het College van Toezicht heeft dit terzijde geschoven. Als er gekeken wordt naar het belang van de kinderen, zou dit veel scherper moeten worden meegewogen. Appellante is van mening dat verweerster mede door dit handelen beroeps onbekwaam is. Daarnaast heeft verweerster volgens appellante gelogen in haar rapport over het gesprek met het kinderdagverblijf als informant, door te stellen dat zij op een later moment teruggebeld zou worden maar dat het kinderdagverblijf dit niet heeft gedaan. Appellante stelt dat verweerster op grond van artikel 3.3. Jeugdwet verplicht is om de waarheid te vermelden in haar rapportage. Nu zij dit volgens appellante heeft nagelaten, heeft het College van Toezicht niet goed zijn werk gedaan omdat het argument van appellante volledig is genegeerd.

3.3.4

Voor zover appellante in haar beroepschrift aan heeft gegeven dat zij het narcisme van vader niet expliciet naar voren heeft laten komen, stelt verweerster dat dit in tegenspraak is met haar brieven en de inhoud van de klachten. Uit het dossierverslag van het gesprek op 21 februari 2017 blijkt voorts dat verweerster tegen appellante heeft gezegd dat er overleg met de GZ-psycholoog/gedragswetenschapper zou plaatsvinden. Uit de e-mail van appellante van 1 maart 2017 blijkt ook dat zij hiervan op de hoogte was. Appellante stelt in haar beroepschrift dan ook ten onrechte dat dit niet aan haar is medegedeeld.
Verweerster is van mening dat het verwijt dat zij geen open houding zou hebben naar appellante toe, gebaseerd is op één telefoongesprek. Het doel van het telefoongesprek op 21 februari 2017 was het maken van een afspraak. Verweerster betreurt het dat zij er niet in is geslaagd om in het eerste telefoongesprek een positief contact op te bouwen met appellante. Na dit telefoongesprek heeft verweerster de voicemail van appellante ingesproken waarin zij haar nogmaals heeft uitgenodigd voor een gesprek en ook per e-mail van 2 maart 2017 heeft verweerster aangegeven dat appellante contact kon opnemen als zij een persoonlijk gesprek wenst. Verweerster stelt zich op het standpunt dat zij meerdere malen geprobeerd heeft om met appellante in gesprek te komen, het is appellante geweest die niet op haar uitnodigingen is ingegaan. Verweerster kan zich derhalve niet in het verwijt vinden. Verweerster betwist voorts dat zij heeft gelogen in haar rapportage. Verweerster heeft enkel de feitelijke gang van zaken opgenomen. Zo schrijft zij onder andere in het rapport: “Op 28 maart 2017 heeft Veilig Thuis het kinderdagverblijf benaderd, er is toen een belafspraak gemaakt op 30 maart.” Dit blijkt ook uit het contactjournaal.

3.3.5

Het College van Beroep stelt ten aanzien van dit klachtonderdeel vast dat appellante haar klacht in beroep uit heeft proberen te breiden met de klacht dat verweerster niets heeft teruggekoppeld over de door haar genomen stappen. Nu deze klacht niet is beoordeeld door het College van Toezicht zal het College van Beroep gelet op hetgeen is overwogen in 3.1.5 deze klacht niet in behandeling nemen en appellante voor dit deel niet-ontvankelijk verklaren in de grief gericht tegen dit klachtonderdeel. Voor zover de grief van appellante zich richt tegen het opnemen van de agressiemeldingen in het rapport, waar appellante van mening is dat deze in de conclusie diende te worden vermeld, verwijst het College van Beroep naar hetgeen ten aanzien van de conclusie is opgenomen onder 3.2.5 en hier als herhaald en ingelast kan worden beschouwd. Het College van Beroep volgt appellante daarnaast niet in haar standpunt dat verweerster niet met open houding het contact is aangegaan. Er is gebleken dat verweerster op 21 februari 2017 telefonisch contact heeft opgenomen met appellante met het doel een afspraak te maken. Tussen partijen is niet in geschil dat deze afspraak niet tot stand is gekomen. Verweerster heeft echter na dit telefoongesprek getracht om in contact te blijven komen met appellante in het kader van het onderzoek. Dit blijkt onder andere uit het e-mailbericht van 2 maart 2017 dat in deze beslissing (deels) is weergeven onder 2.6. Het feit dat appellante om haar moverende redenen op deze uitnodiging niet is ingegaan, maakt niet dat verweerster niet met open houding het contact met appellante is aangegaan. Tot slot richt de grief zich tegen de gemaakte belafspraak met het kinderdagverblijf. In de rapportage van Veilig Thuis is ten aanzien hiervan het volgende opgenomen: “Veilig Thuis acht het noodzakelijk dat ook het kinderdagverblijf benaderd wordt, gezien het wekelijkse contact met de kinderen. Op 28 maart 2017 heeft Veilig Thuis het kinderdagverblijf benaderd, er is toen een belafspraak gemaakt op 30 maart. Op diezelfde dag, 28 maart, heeft [appellante] een e-mail gestuurd naar Veilig Thuis dat zij allerminst toestemming heeft gegeven voor het benaderen van het kinderdagverblijf. Op 30 maart is Veilig Thuis niet teruggebeld door het kinderdagverblijf.” Het College van Beroep heeft in het dossier, en hetgeen heeft plaatsgevonden tijdens de mondelinge behandeling van het beroep, geen aanknopingspunten gevonden om aan te nemen dat de informatie die in de rapportage is opgenomen ten aanzien van de belafspraak met het kinderdagverblijf onjuist is. Appellante is er, doordat verweerster op 28 maart 2017 contact heeft opgenomen met het kinderdagverblijf, achter gekomen dat er contact was gelegd. Tussen partijen is niet in geschil dat appellante verweerster hiervoor geen toestemming heeft gegeven. Appellante is er ook van op de hoogte gesteld dat indien een van de gezaghebbende ouders geen toestemming geeft voor het opvragen van informatie, het aan de betreffende informant is te bepalen of er al dan niet informatie wordt verstrekt. In dat licht acht het College van Beroep het niet onaannemelijk dat het kinderdagverblijf geen contact meer met verweerster heeft opgenomen op 30 maart 2017. Er is in ieder geval geenszins gebleken, zoals door appellante wordt gesteld, dat verweerster over deze belafspraak onjuiste informatie heeft opgenomen in de rapportage.
3.3.6 Het College van Beroep verklaart appellante deels niet-ontvankelijk in de grief tegen dit klachtonderdeel en verwerpt voor het overige de grief.

3.4 Klachtonderdeel III

3.4.1

Tijdens de procedure bij het College van Toezicht is klachtonderdeel III – voor zover relevant – als volgt geformuleerd: “[Verweerster] problematiseert, doet geen onderzoek maar zet slechts twee losse verhalen neer, zonder aan waarheidsvinding te doen. [Verweerster] schrijft klakkeloos op wat er wordt gezegd, gaat zelf maar aan de slag met een eigen mening en schrijft dit als waarheid op. Vooral de stelling dat [appellante] als moeder aan psychische mishandeling doet doordat zij in het bijzijn van de kinderen genoemd heeft dat zij het moeilijk hebben, is uit de lucht gegrepen. [Appellante] meent dat [verweerster] te stellig is, zonder nadere onderbouwing; zij noemt nergens ‘mogelijkheden” of “overwegingen”. [Verweerster] zet verder ten onrechte nergens vraagtekens bij het gedrag, de houdingen en stellingen van de vader, bijvoorbeeld over het mishandelen van zijn oudste dochter [uit een eerdere relatie], over wie hij is als persoon, over de relatie tot zijn eerste gezin en zijn agressie, zo stelt zij. Er is dan ook sprake van een eenzijdig verhaal.”

3.4.2

Het College van Toezicht oordeelde ten aanzien van dit klachtonderdeel – voor zover relevant – als volgt: “Het College [van Toezicht] constateert dat [verweerster] in haar rapport overeenkomstig het VNG Handelingsprotocol voor het Advies- en Meldpunt Huiselijk geweld en kindermishandeling “Veilig Thuis” de feiten heeft gescheiden van meningen, oordelen en hypothesen. De mening van [appellante] is blijkens het rapport op veel punten anders dan die van de vader, zodat deze meningen tegenover elkaar staan, maar dit maakt naar het oordeel van het College [van Toezicht] niet dat [verweerster] niet juist heeft gehandeld.
[…]
Het College [van Toezicht] stelt vast dat ook de informatie van de Jeugd Gezondheidszorg is geaccordeerd. Op deze informatie is de conclusie in het rapport, dat sprake is van psychisch geweld, deels gebaseerd. Het College [van Toezicht] is dan ook van oordeel dat [appellante] tegenover de gemotiveerde betwisting van [verweerster] zoals hierboven onder 3.4.2 weergegeven, onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat de conclusie dat er sprake is van psychisch geweld, uit de lucht is gegrepen. Onvoldoende aannemelijk is geworden dat [verweerster] door de conclusie van psychisch geweld te trekken naar aanleiding van de informatie van de Jeugdgezondheidszorg, buiten de grenzen is getreden van een redelijk bekwaam jeugdprofessional.[..]
Tot slot is het College [van Toezicht] niet gebleken van een eenzijdig verhaal, zoals door [appellante] gesteld. Zoals hierboven reeds overwogen, kan het College [van Toezicht] zich voorstellen dat [appellante], als zij in gesprek was gegaan met [verweerster], beter haar kant van het verhaal en visie had kunnen belichten, en dat dit een vollediger onderzoek had opgeleverd. Dat het hiervan niet is gekomen, kan [verweerster] echter naar het oordeel van het College [van Toezicht] niet worden verweten. Het College van Toezicht verklaart de klacht voor wat betreft de wijze waarop informatie is ingewonnen bij het kinderdagverblijf gegrond. Voor het overige is dit klachtonderdeel ongegrond.”.

3.4.3

Appellante voert tegen de beslissing van het College van Toezicht als grief aan, dat verweerster op basis van een emotionele, eenmalige situatie de conclusie heeft getrokken dat appellante de kinderen psychisch geweld aandoet. Appellante is van mening dat indien verweerster had gesteld dat appellante mogelijk emotioneel was, verweerster binnen de grenzen van haar beroepsuitoefening was gebleven. Tevens koppelt verweerster er volgens appellante een psychische diagnose aan: appellante zou psychisch te labiel zijn om voor de kinderen te zorgen. Het College van Toezicht heeft dit naast zich neergelegd in het oordeel. Appellante stelt dan ook dat een jeugdprofessional in dit opzicht dus zijn macht mag misbruiken voor het trekken van dergelijke conclusies.

3.4.4

Verweerster geeft aan dat onder het kopje “psychisch geweld” in het rapport is aangegeven dat ouders niet in staat zijn om een rustige omgangsregeling te organiseren voor hun kinderen. De kinderen worden betrokken bij de strijd van de ouders rondom deze omgang. Ook is gesteld dat appellante in aanwezigheid van de kinderen benadrukt hoe moeilijk de kinderen het hebben. Ter onderbouwing van de constatering van psychisch geweld zijn derhalve meerdere omstandigheden genoemd en niet alleen de eenmalige situatie zoals door appellante gesteld. Verweerster stelt zich op het standpunt dat het College van Toezicht terecht heeft overwogen dat appellante onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat de conclusie dat er sprake is van psychisch geweld, uit de lucht is gegrepen. Verweerster stelt tot slot nogmaals dat er geen psychische diagnose is gegeven. Ook onder het kopje “pedagogische verwaarlozing” zijn meerdere omstandigheden genoemd. Veilig Thuis heeft aangegeven dat ouders (dus appellante en vader) een onduidelijke opvoedsituatie voor de kinderen creëren. Er is uitdrukkelijk aangegeven dat appellante zich volgens vader zeer wisselend lijkt op te stellen naar de kinderen. Ook daarover neemt Veilig Thuis geen standpunt in. Er is duidelijk aangegeven dat dit de mening van vader is. In het rapport staat niet dat appellante psychisch te labiel zou zijn om voor haar kinderen te zorgen, haar psychische stabiliteit was een aandachtspunt voor [instelling].

3.4.5

Het College van Beroep stelt vast dat in de rapportage van Veilig Thuis het volgende is opgenomen over de psychische stabiliteit van appellante: “Veilig Thuis heeft vragen over de huidige psychische stabiliteit van [appellante] en het effect daarvan op het opvoedkundig handelen van [appellante]. Het College van Beroep leest hier, anders dan appellante, niet in dat appellante psychisch te labiel zou zijn om voor haar kinderen te zorgen en daarmee een diagnose heeft willen stellen. Verweerster maakt hiermee enkel kenbaar dat er vragen zijn over de psychische stabiliteit. Verder heeft verweerster, ter onderbouwing van haar conclusie, een gebeurtenis bij JGZ beschreven alsmede dat Veilig Thuis onvoldoende onderzoek heeft kunnen doen gezien het feit dat appellante niet aan het onderzoek mee wilde werken. Ook heeft verweerster beschreven dat appellante en de vader niet in staat zijn om een rustige omgangsregeling te realiseren voor de kinderen en dat de kinderen betrokken worden bij de strijd van ouders rondom deze omgang. Gelet op het voorgaande volgt College van Beroep appellante niet in haar standpunt dat verweerster op basis van een eenmalige situatie de conclusie heeft getrokken dat appellante haar kinderen psychisch geweld aandoet.

3.4.6

Het College van Beroep verwerpt de grief.

3.5 Klachtonderdeel IV

3.5.1

Tijdens de procedure bij het College van Toezicht is klachtonderdeel IV als volgt geformuleerd: “[Appellante] verwijt [verweerster] samengevat en zakelijk weergegeven dat zij onvoldoende deskundig is om het onderzoek van Veilig Thuis uit te voeren. Zo heeft zij onvoldoende kennis van narcisme en is zij ook niet bereid zich hierin te verdiepen. Verder heeft zij geen analytisch vermogen.”

3.5.2

Het College van Toezicht oordeelde ten aanzien van dit klachtonderdeel als volgt: “Het College [van Toezicht] acht mede in aanmerking genomen hetgeen zij ten aanzien van de andere klachtonderdelen heeft overwogen, niet aannemelijk gemaakt dat [verweerster] onvoldoende deskundig is om het onderzoek van Veilig Thuis uit te voeren. [Verweerster] is psycholoog en aldus voldoende gekwalificeerd om onderzoeken bij Veilig Thuis te verrichten. Voorts is uit het dossier naar voren gekomen dat zij daar waar nodig in multidisciplinair verband heeft overlegd en voor wat betreft specifieke kennis aangaande narcisme een beroep kon doen op een gezondheidszorgpsycholoog. Ook overigens is het College [van Toezicht] niet gebleken van onvoldoende deskundigheid van [verweerster].” Het College van Toezicht verklaart de klacht ongegrond.

3.5.3

Appellante heeft zijdelings aangegeven dat zij vindt dat verweerster zich onvoldoende deskundig heeft getoond op het gebied van narcisme. In het rapport wordt een gedragswetenschapper genoemd, maar het wordt volgens appellante niet duidelijk op welke punten verweerster zich heeft laten bijstaan en zij heeft hierover ook nooit een terugkoppeling aan appellante gegeven. Appellante voert tegen de beslissing van het College van Toezicht als grief aan, dat verweerster als onderzoeker werkzaam is bij Veilig Thuis en dat zij op die manier ook wenst te worden benaderd. Verweerster is niet BIG-geregistreerd en het is appellante daarom onvoldoende duidelijk waarom het College van Toezicht heeft geoordeeld dat nu verweerster psycholoog is, zij voldoende gekwalificeerd is om onderzoek bij Veilig Thuis uit te voeren.

3.5.4

Verweerster is van mening dat zij wel heeft opengestaan voor het verhaal van appellante. Naar de mening van verweerster komen alle klachten in de kern neer op hetzelfde verwijt: appellante vindt dat haar visie op het gedrag van de vader onvoldoende in het rapport is verwerkt. Verweerster verwijst, naast al hetgeen in het verweerschrift in beroep reeds door haar is aangevoerd, naar het door haar gevoerde verweer bij het College van Toezicht.

3.5.5

Het College van Beroep heeft onder 2.10 reeds vastgesteld dat verweerster sinds 6 oktober 2016 bij SKJ is geregistreerd. Jeugdprofessionals die op hbo-niveau of hoger werkzaam zijn en die werkzaamheden verrichten die volgens de ‘norm verantwoorde werktoedeling’ vragen om de inzet van een geregistreerde professional, dienen bij SKJ geregistreerd te zijn. Gelet op het feit dat de registratieaanvraag van verweerster is goedgekeurd, en zij daarmee SKJ is geregistreerd, maakt dat zij heeft aangetoond aan een bepaalde mate van vakbekwaamheid te voldoen en in beginsel beschikt over kennis en vaardigheden om in complexe situaties passende hulp te bieden. Uit de overgelegde stukken is voorts met inachtneming van het voorgaande en het feit dat nagenoeg alle klachten van appellante ongegrond zijn verklaard, niet gebleken dat verweerster onvoldoende deskundig is om haar werkzaamheden bij Veilig Thuis uit te kunnen voeren. Daarnaast is niet gebleken dat verweerster onvoldoende deskundig was op het gebied van narcisme dan wel over deze kennis diende te beschikken. Zo blijkt uit de overgelegde stukken dat er overleg is geweest met een GZ-psycholoog van Veilig Thuis en dat ook het Veiligheidsplan van Veilig Thuis in samenwerking met de GZ-psycholoog tot stand is gekomen. Van een jeugdprofessional wordt verwacht dat deze op grond van artikel O (beroepsuitoefening en samenwerking) van de Beroepscode voor de Jeugdzorgwerker de grenzen van de eigen expertise kent. Het College van Beroep is van oordeel dat verweerster, door de deskundigheid van de GZ-psycholoog in te schakelen, in overeenstemming heeft gehandeld met artikel O van de Beroepscode voor de Jeugdzorgwerker.

3.5.6

Het College van Beroep verwerpt de grief.

4 De beslissing

Dit alles overwegende komt het College van Beroep tot de volgende beslissing:

– verklaart appellante deels niet-ontvankelijk in de grief gericht tegen klachtonderdeel II;
– handhaaft het oordeel van het College van Toezicht van 24 mei 2018 in zaaknummer 17.117T, hetzij onder aanvulling van de motivering.

Aldus gedaan door het College van Beroep en op 21 januari 2019 aan partijen toegezonden.

de heer mr. M.A. Stammes                                                                                                       mevrouw mr. T. Kuijs
voorzitter                                                                                                                                      secretaris